አጭር ልብወለድ

አደራው

ፀጉሬን እየተቆረጥኩ ነው፤ ‹ታምሩ የወንዶች ባርበሪ›። ፀጉር አስተካካዩ ወሬ ይዟል፤ ሙግት ብለው ይሻላል – ቤቱን ካከራየው ሰው ጋር። እኔ ግን ትዕግስቴ እየተሟጠጠ ነው።

‹‹ኧረ እባክህ ቶሎ በልልኝ፤ እዚህ ዋልኩ እኮ›› አልኩ በብስጭት። መልስ አልሠጠኝም፤ ሙግቱን ቀጥሏል።

‹‹ስማ ታምሩ፤ ነግሬሃለሁ፤ 2000 ብር ከበደኝ ካልክ እቃህን ጠቅልለህ ውጣ!›› አሉ።

ታምሩ በቶንዶስ በቀኝ በኩል ማስተካከል ጀመረ፤ የግራውን ሳይጨርስ። ቀልቡ ስራው ላይ አይደለም። እያየም አይመስለኝም የሚቆርጠኝ።

ይባስ ብሎ ቶንዶሱን አስቀምጦ አከራዩ ላይ አፈጠጠ ‹‹ለዚህ ኩሽና 2000 አልከፍልም፤ እወጣልዎታለሁ። ይብላኝ ለርሶ ደንበኞቼ እንደሆኑ የሄድኩበት ይከተሉኛል››

‹‹ዛሬውኑ ውጣልኝ››

‹‹ሰውዬ እኔን መጀመሪያ አስተካክለህ ጨርስና ትወጣለህ›› አልኩ ቢቸግረኝ። ሞባይሌ ይጮኃል ከቅድም ጀምሮ። አላነሳሁትም – ባለቤቴ ነች።

ዛሬ ጠዋት ተጣልተን ነው የተለያየነው። መጣላት ሳይሆን ትንሽ ግጭት ቢጤ። ዛሬ ቢሾፍቱ ለስራ ትሄዳለች፤ አዳሯን ነው።

እኔ መሄድዋ አይደለም ያናደደኝ። የእኔን ኃላፊነት ለጎረቤታችን አደራ መስጠቷ ነው። እስከዚህ ድረስ ለልጄ እንኳን አልሆንም? በጠዋት ጎረቤታችን ወደ ወ/ሮ አማከለች ሄዳ እርሷ ስለማትኖር ልጃችንን ከትምህርት ቤት ዘጠኝ ሠዓት ላይ እንዲያመጥዋት መንገሯ ነው። እኔ አባቷ እያለሁ፤ ባዳ መለመን አይገርማችሁም? ምንም ያህል የድለላ ሥራ ሌት ተቀን ቢያናውዘኝም እኔ አልችልም አላልኩም። አብዛኛውን የቤት ሥራ የተውኩላትም ‹‹ግድ የለም በውጭ የምትለፋው ይበቃል፤ እንዲያውም ታሳዝነኛለህ›› ስላለችኝ ነው። ልጃችንን ከትምህርት ቤት የማምጣቱ ሥራ የእርሷ ብቻ መሆን አለበት ብዬ አላምንም። ለቤተሰብ ያለኝ ፍቅርም ደካማ አይደለም። በዚህ ተናድጄ ነው በጠዋቱ አምቧጓሮ የፈጠርኩት።

እርሷ ደግሞ፣ ‹‹አይ ያንተ ነገር፤ አንዴ አልተመቸኝም፣ አንዴ ረሳሁት ብለህ እንዳትቀርባት ብዬ ነው›› ስትለኝ የበለጠ ቱግ አልኩ። እንዴት ነው ልጄን የምረሳው? ስራ የት አለና ነው የማይመቸኝ? ደላላ ሁሉ በየካፌው ድዳችንን አስጥተን አይደል እንዴ የምንውለው? ይሄን ደግሞ ጠንቅቃ ታውቃለች። የኃላፊነት ጉዳይ ሁል ጊዜ ያጋጨናል። በተለይ በሚጡ ሰበብ ማብዛት ልማዷ ነው። በጣም ያናድደኛል።

መቆጣቴን አይታ መለስ አለች ‹‹እሺ፣ እኔማ እንደ ሌላው ልጅ አባቷ ቢያመጣት ደስ ይለኛል። አደራህን ለዘጠኝ እሩብ ጉዳይ ት/ቤት ድረስላት፤ ብቻዋን እንዳትቀር አደራ!!!››

ያደራው ብዛት! ልጄን ከት/ቤት አምጥቻት አላውቅም፤ እንዴት አድርጌ? እድሉ መች ተሰጥቶኝ። ልጄ በደስታ ፈነደቀች ‹ባቢ ጓደኞቼ አባት የለሽም ስለሚሉኝ ዛሬ አሳያቸዋለሁ፤ ታድዬ››

‘‘ ሚስቴንም ዛሬ አሳያታለሁ! እኔ ነኝ ለእምነት የማልበቃው? ‹ተሳስቼያለሁ ይቅር በለኝ ነው የማስብላት› ቆይ ብቻ’’

‹‹ወይኔ ልጄ! ሳልሞት በቁሜ።›› ወ/ሮ አማከለች ቤት ሄጄ ‹ተውት ግድ የለም፤ ልጄን እኔ አመጣታለሁ›› ብላቸው ‹‹እርግጠኛ ነህ? እኔ እኮ ምንም ስራ የለኝም፤ ተጎልቼ ነው የምውለው›› ብለው መለሱልኝ።

‹‹እርግጠኛ ነህ? ብለው ይጠይቁኛል እንዴ? ምን ዓይነት ጥያቄ ነው፤ አያናድድም? ለነገሩ አልፈርድባቸውም፤ ዞሮ ዞሮ የባለቤቴ ግርፍ ናቸው።

‹‹እኔ አመጣታለሁ አልኩዎት እኮ›› ብዬ ወደ ጉዳዬ ሄድኩ።

ከጠዋት ጀምሮ የማስበው ልጄን ከት/ቤት ስለማምጣት ጉዳይ ነው። ዓለም ብትገለበጥ ዛሬ አላረፈፍድባትም። ሚስቴንም ዛሬ አሳያታለሁ! እኔ ነኝ ለእምነት የማልበቃው? ‹ተሳስቼያለሁ ይቅር በለኝ ነው የማስብላት› ቆይ ብቻ።

ካፌ ቁጭ ብዬ አስሬ ሰዓቴን አያለሁ፤ ሌላ ነገር ማሰብ አልቻልኩም።: ዝም ብዬ በጭንቀት ከምባክን ወደ ት/ቤቱ ልሂድ ብዬ መንገድ ጀመርኩ። ሚኒ ባሱ ሀያ ሁለት ጣለኝ። ሠዓቱ ሰባት ተኩል ነው። ከዚህ የነገው ሰው ቅርብ ነው። ገና አንድ ሰዓት ተኩል ይቀረኛል። አይ ጭንቀት! ዝም ብዬ ነው የበረገግኩት። ምሳዬን እንኳን ብበላ ኖሮ። ከመጣሁ አይቀር ጊዜዬን ልጠቀምበት ብዬ ፀጉሬን ለመስተካከል ‹ታምሩ የወንዶች ባርበሪ› ዘው አልኩ። ቢበዛ 30 ደቂቃ ነው የሚፈጅብኝ!

‹‹እስኪ እግዚሀር ያሳያችሁ! ሀያ ሁለት ማዞሪያ ምንስ ቢሆን በ1000 ብር ቤት ይገኛል? – እስኪ እናንተ መስክሩ›› አከራዩ ወደ እኛ እያዩ ተናገሩ።

‹‹ደግሞ ይሄን ጉድጓድ፤ ቤት ብለው ነው የሚያስፈራሩኝ? ስሙልኝ ብቻ›› ተራውን ወደ ደንበኛ እየተማፀነ ‹‹ጣሪያው እንደ ጉድ ያፈሳል። በክረምት ቤቱ ባህር ነው። በዛ ላይ ሽንት ቤት የጋራ ነው። መንገደኛው፣ ሠካራሙ ሁሉ ነው የሚገባበት። ለዚህ ነው 2000 ብር የምከፍለው? ያሾፋሉ?››

‹‹አማርኛ አይደል እንዴ የምናገረው? ካልቻልክ ውጣ፤ ለሌላ አከራየዋለሁ!››

በቃ እንደዚሁ ነው ሲጨቃጨቁ የዋሉት፤ አልፎ አልፎ በቶንዶስ ነካ ነካ ያደርገኝና ወዲያው ተመልሶ ንትርኩን ይቀጥላል። ከእኔ ኋላ የመጣው ሠውዬ በሁለተኛው ጸጉር ከርካሚ ተስተካክሎ ሄደ። እርሱን ያስተካከለው ተቀጣሪ ነው፤ የእኔ ከርካሚ ደግሞ ባለቤቱ ነው። አይ እድሌ!

ስልኬ እንደገና ጮኸ። ሚስቴ ናት። ‹‹እኔ ወጥቼ ማን ሊገባልዎት? ባዶውን ታቅፈውት ነው የሚቀሩት፤ እኔ እንደሆንኩ….›› ስልኬ ይጮኃል! ‹‹ወይ አንሳው፣ ወይ አጥፋው፤ አላስወራ አልከን እኮ!›› ባለቤቱ በቁጣ ጮኸብኝ።  

ለሱ ብዬ ሳይሆን ሚስቴን ለማረጋጋት ስልኬን አነሳሁ።

‹‹ለምንድን ነው ስልኩን የማታነሳው? በጭንቀት ልሞት እኮ ነው›› አለች ሚስቴ።

‹‹ሳይለንስ ላይ አርጌው ነው፤ ሁሉ ነገር ሰላም ነው›› ብዬ ዋሸሁ

‹‹ደረስክላት! ዘጠኝ ሠዓት ሆኗል!›› ለአፍታ ቃላት ጠፉኝ ‹‹እ… አዎ… ደርሼአለሁ፤ ከሩቅ እያየኋት ነው›› ሌላ ውሸት።

‹‹ሚጡን አየሀት? እርግጠኛ ነህ?›› ‹‹ልጄ ትጥፋኝ እንዴ? ጀመርሺኝ ደግሞ! በይ ቻው ቻው› ስልኩን ዘጋሁባት። ደግሞ ‹አቅርባት› ብላ ጉዴ እንዳይፈላ። ደነገጥኩ! 9 ሠዓት! ሠዓቱ እንዴት ሄዷል እባካችሁ።

ብድግ አልኩ፤ ፊቴን በመስታወት ስመለከት፤ ይበልጥ ደነገጥኩ፤ ፀጉሬ ግጥብጥብ ብሏል። ከግራና ከቀኝ መድምዶኛል። ከፊት ያለውን ትቶ ከኋላ ጀምሮ ትቶታል። የባለገር ልጅ ባለ ቁንጮ አድርጎኛል። ከኋላ ተራ የሚጠብቁ ደንበኞች በሳቅ ሲያጉተመትሙ ሰማሁ።

‹‹ስማ እንጂ! ትቀልዳለህ? ምንድን ነው እንደዚህ ገጥበህ የተውከኝ›› አልኩ በቁጣ። ሊደነግጥ ነው? አጅሬ እንደ ሆነ ፊቱን አዙሮ ንትርኩን ተያይዞታል።

‹‹ታገሳ! መቼ ጨረስኩ››

‹‹ከአንድ ሠዓት ተኩል በላይ እዚህ ጎልተኸኝ ነው ታገስ የምትለኝ? ገንዘቤን ከፍዬ እኮ ነው የምቆረጠው››

‹‹እዚህ እኮ ቁም ነገር ነው የያዝነው! መታገስ ካልቻልክ መሄድ ትችላለህ› ብሎኝ ቁጭ።

ሠዓት አልፎብኛል፤ መሄድ አለብኝ፤ ግን እንዴት ነው እንደዚህ ሆኜ የምሄደው።

ተቀጣሪውን ፀጉር አስተካካይ ጨርስልኝ እንዳልለው አዲስ ደንበኛ ያዘ። አሳዘንኩት መሰል፤ ‹‹ሃያ ደቂቃ ይስጡኝ። ቀጥዬ እርስዎን አሰተካክልዎታለሁ›› አለኝ።

እንኳን ሃያ ደቂቃ አንድ ደቂቃ የለኝም።

ልጄ ት/ቤት ደጃፍ ብቻዋን ቀርታ ቁልጭ ቁልጭ ስትል ታየኝ። የሚስቴም ቁጣ ታየኝ። ደግሞም ልክ ነች። ለማስረዳትም ይከብዳል። ከቤቱ ልወጣ ኮቴን ከተሰቀለበት አወረድኩ።

‹‹ሂሳብ›› አለ ይሄ የማያፍር ሰውዬ። ብልጭ አለብኝ። ቶንዶሱን ቀምቼ አናቱን ብለው ደስ ባለኝ። ሳፈጥበት ‹‹በቃ ግዴለም፤ ለዛሬ ምሬሃለሁ›› የማነው ደረቅ።

‹‹አይ ታምሩ! ደንበኞቼ የሄድኩበት ይከተሉኛል ስትል አልነበረም? እስኪ ይሄ ሰውዬ ሲከተልህ እናያለን›› አሉ አከራዩ እየሳቁ፤ አንጀቴን አራሱኝ።

ከኪሴ የቢዝነስ ካርዴን አውጥቼ ለአከራዩ ሰጠኋቸው ‹‹ጋሼ! ካርዴን ያዙ፤ ደላላ ነኝ፤ ቤትዎን ዘንጠው 3000 ብር እኔ አከራይልዎታለሁ›› አልኳቸው።

‹‹እግዚአብሔር ይባርክህ ልጄ! ይሄ ሞላጫ 2000 ብር አልከፍልም ሲል 3000 ብር የሚከፍል ተገኘልኝ? ታምሩ ሰማህ? – 3000 ብር!››

‹‹በነፃ ባስተካከልኩህ ጠላት ትሆነኛለህ፤ ሁለተኛ እዚህ ቤት ድርሽ እንዳትል›› አለኝ ታምሩ። መልስ ለመስጠት ጊዜም አልነበረኝ። ወጥቼ እየከነፍኩ ወደ የነገው ሰው ት/ቤት ዳገቱን በሩጫ ተያያዝኩት።

በራሴ በጣም ነው የተናደድኩት።: ሚስቴ የፈራችው ደረሰ። ያንድ ቀን ፈተና እንደዚህ ልውደቅ? የነገው ሰው ደጃፍ ስደርስ ተማሪዎች የሚሄዱባቸው ውይይቶችና የቤት መኪናዎች ቆመዋል።

ግራ ተጋባሁ! ያረፈድኩ መስሎኝ! ሳይ፤ ተማሪዎቹ ገና አልወጡም፤ ቁና ቁና እየተነፈስኩ አንዱን ወላጅ ስጠይቅ ዘጠኝ ተኩል ነው የሚለቀቁት፣ ገና 15 ደቂቃ ይቀራቸዋል አለኝ። ፀጉሬን በመገረም እየተመለከተ። ፈንጠር ብዬ መጠበቅ ጀመርኩ።

ጎረቤታችን ወ/ሮ አማከለች ቱስ ቱስ እያሉ ከች አይሉ መሰላችሁ? ‹‹ወ/ሮ አማከለች እዚህ ምን ይሰራሉ? እኔ አመጣታለሁ ብዬዎት አልነበረም እንዴ?› ብዬ ብጠይቃቸው ‹‹አረ እኔ ሾላ ገበያ እየሄድኩ ነው፤ ደግሞ ገበያም አትሂጂ ልትለኝ ነው?› ብለው ተሞጣሙጠውብኝ መንገዳቸውን ቀጠሉ። ልቤ ግን አላመናቸውም።

ዘጠኝ ተኩል ደወል ተደወለ። ልጆቹ አንዴ ግር ብለው ወጡ። እኔም እንደ ሌሎች ወላጆች በጉጉት ሚጡን ፍለጋ ዓይኔ ወዲያና ወዲህ ይቃኝ ጀመር። ከሩቅ አየኋት። ጓደኞቿ አጅበዋታል፤ ለምን እንደሆነ ገባኝ። አባቴን ላሳያችሁ ነው ጨዋታው። እጄን ሳወዛውዝ አይታኝ ‹‹ባቢ! ባቢ! ያውና አባቴ›› እያለች እየሮጠች መጣች ጓደኞቿ ይከተሏታል። እኔ ጋ ስትደርስ ፈግግታዋ ተቀይሮ ሽምቅቅ አለች። ጓደኞቿ መሳቅ ጀመሩ። ልጄ ማልቀስ ጀመረች።

‹‹ባቢ ምን ሆንክ! ጓደኞቼን አንተን ላስተዋውቃቸው ብዬ እንደዚህ ታዋርደኛለህ፤ ፀጉርህ ምንድን ነው›› ምን መልስ አለኝ?

እኔማ ዛሬ ብዙ ነገር አስቤ ነበር። ከልጄ ጋር አሪፍ ጊዜ ላሳልፍ፣ ኬክ ላበላት፣ ግዮን የልጆች መጫወቻ ቦታ ልወስዳት ነበር። ግን ነገሩ ሁሉ ተበላሸ። ሚኒ ባስ ውስጥ ግማሹ ሲስቅብኝ፤ ግማሹ ሲጠቋቆምብኝ እንደ ተሳቀቅኩ ሰፈር ደረስን። ቤት ስንገባ ሚጡ አኩርፋ ቁጭ አለች፤ እኔም ይውጣላት ብዬ ዝም አልኳት። ቀስ እያለች እየሠረቀች ታየኝ ጀመር። መጨረሻ መሳቅ ጀመረች። እኔንም አሳቀችኝ። አይ የልጅ ነገር! የገጠመኝን አወራኋት። ለእሷ ከማረፍድባት ያገር መሳቂያ መሆንን እመርጣለሁ። አቅፋ ሳመችኝ። እስከ ዛሬ አባትነቴ ተነጥቋል፤ ከእንግዲህማ እኔ ነኝ ልጄን ከት/ቤት የማመጣት። ለእራሴ ቃል ገባሁ።

ልጄ እንደተኛችልኝ ሚስቴ ጋ ደወልኩ፤ እንዴት እንዳናደደችኝ! ዘጠኝ ተኩል የምትለቀቀውን ልጄን ዘጠኝ ሰዓት ብላ ዋሽታኛለች? ፀጉሬን በአግባቡ እስተካከል ነበር እኮ! ያገር መሳቂያም አልሆንም ነበር። ቁንጮ? በአሁን እድሜዬ? ሆ! ሆ!

ስልኳን አታነሳውም፤ ይበልጥ ተናደድኩ። ደግሞ ረስቼው ይባስ ብላ ወ/ሮ አማከለችን መላኳ! እሳቸውንማ ቆይ ብቻ ልክ ልካቸውን ነው የምነግራቸው። ብድግ ብዬ ቤታቸው ሄድኩ። ፋታም አልሰጠኋቸው። እንደገባሁ ተንጣጣሁባቸው፤ ‹‹የሰው ትዳር ሊያፈርሱ ነው? በማያገባዎት ገብተው የሚበጠብጡት›› ምን ያላልኳቸው ነገር አለ፤ ወረድኩባቸው።

ዝም ብለው አዳመጡኝ።

‹‹ቁጭ በል ልጄ! የምነግርህ ነገር አለ›› ፊታቸውን ቁምጭጭ አደረጉ።

‹ባለቤትህ ቢሾፍቱ የሄደችው ለስራ አይደለም። ዝቋላ ጠበል ልትጠመቅ ነው። በጣም ታማለች፤ ሀኪም ሦስት ወር ብቻ ነው ያለሽ ብሏታል››።

ዓለም ተገለባበጠችብኝ።

‹‹የልጇ ነገር ጨንቋታል፤ አደራው ላንተ ብቻ አይደለም፤ ለእኔም ነው ልጄ››

ነገሩ ዱብዳ ሆነብኝ። ለካስ እኔ ለእንጀራ ስል ላይ ታች ስባክን ቤቴንና ቤተሰቤን ረስቻለሁ። በድንጋጤ ሰከርኩ። ቤቴ ገብቼ ልጄን አቅፌ አልጋ ላይ ተጋደምኩ፤ እንዳፈጠጥኩ።

 

Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

To Top